Op maandagochtend 18 juli 2011 twitterde wethouder Mary Fiers de tweet in de inzet.

In zowel het stadhuis als het inwonersplein hangt een fotogalerij met daarop de bestuurders van Eindhoven, de gemeenteraad, de gemeentesecretaris, de wethouders en de burgemeester. En op maandag 18 juli prijkte daar dus ook Theo Maassen op, weliswaar zonder functienaam en -omschrijving, maar wel alsof hij een van de bestuurders van Eindhoven is. Naar alle waarschijnlijkheid heeft het ophangen van Theo Maassen te maken met het feit dat een film met hem in de hoofdrol, ‘Doodslag’, momenteel in Eindhoven gefilmd wordt, de rol van ambulancebroeder en het tenue van Theo maken deze connectie zeer waarschijnlijk. De foto zal er naar verwachting dus ook maar tijdelijk hangen.

Maar het zette me wel aan het denken. Verdient Theo Maassen het niet om in een eregalerij op het stadhuis te hangen? Een galerij met mensen waar Eindhoven trots op is, mensen die iets voor Eindhoven betekend hebben, met een beschrijving van diens daden daaronder? Dat Theo in zo’n galerij zou moeten hangen is evident, dankzij hem weet heel Nederland dat het beste wat uit Amsterdam komt de trein naar Eindhoven is. Maar wat te denken van ‘Meneer’ Frits Philips, Pieter ‘VDH’ van den Hoogenband, Harry van Raaij, Huub ‘Heintje Bondo’ van Bijnen, Arnol ‘Jezus’ Kox en al die anderen die geholpen hebben om Eindhoven nationaal maar ook internationaal op de kaart te zetten. Een overzicht samengesteld door inwoners van Eindhoven, met mensen waar we stiekem best wel trots op zijn, die kleur geven aan de stad. Want misschien doen we wat lacherig als we Arnol in de stad zien, maar stiekem zijn we er wel trots op dat hij in ons Eindhoven zijn ‘Jezus is liefde’ kreten slaakt en niet in, ik noem maar iets, Tilburg.

Ja, ik weet het, er is al een galerij met de ereburgers of ontvangers van het ‘ereteken van de stad Eindhoven’. Met mensen die veel voor Eindhoven betekend hebben, onder andere VDH, Harry van Raaij en Frits Philips. Maar die lijst is wat aan de droge kant, er spreekt geen humor uit en de lijst is alleen online te zien, er hangt nergens in de stad een overzicht waar alle inwoners rustig langs kunnen lopen en, het belangrijkste van het systeem in mijn ogen, de mensen op die lijst zijn niet door de inwoners van Eindhoven gekozen. Laat ik wel zijn, een ieder die op die lijst prijkt verdient op de lijst te staan, stuk voor stuk hebben de ontvangers van het eremetaal op hun eigen manier bijgedragen aan Eindhoven. Maar ik betwijfel dat Arnol en Huub ooit op deze lijst voor zullen komen.

Ik ben voor een lijst waar iedereen inspraak op heeft, waar alledaagse mensen op staan, ongeacht of ze een maatschappelijke bijdrage hebben geleverd, maar die wel hebben bijgedragen aan de reden waarom we trots zijn op Eindhoven en mede de reden zijn dat we in Eindhoven wonen en niet in Tilburg. Of ‘s Hertogenbosch. Of Breda. En al helemaal niet in Amsterdam. Kleurrijke figuren, die samen een lijst vormen die we nieuwe Eindhovenaren kunnen laten zien, waar ook humor uit spreekt en waaruit blijkt dat we onszelf eigenlijk helemaal niet zo serieus nemen, ook al maken we onderdeel uit van de Slimste Regio, zijn we de 5e stad van Nederland en hebben we zoveel andere reden om op een serieuze manier trots te zijn, zoals het Van Abbe en de Blob.

Reacties zijn zeer gewenst, ik hoop van harte dat ik niet alleen sta hierin, want dat zou betekenen dat ikzelf wat serieuzer moet worden en dan zijn we ineens niet meer de Slimste Regio.

En dan spring ik meteen weer door naar een bekentenis, voor de reguliere lezer een bekend onderdeel van mijn blogs. Dit keer dat ik gematigd verslaafd ben. Niet alleen aan koffie en sigaren, maar ook aan Amerikaanse TV-series. Zo, dat is eruit.

Ik volg een redelijk aantal series, in verschillende genres. Game of Thrones (fantasy), The Big Bang Theory (sitcom), Mad Men (drama), CSI NY (spanning),  Boardwalk Empire (history/drama), van alles door elkaar dus. Ik probeer bij te houden wanneer nieuwe afleveringen in de US uitgezonden worden zodat ik die meteen kan downloaden in 720p en op mijn mediacenter kan kijken. Ja, ik download, iedereen die daar een probleem mee heeft moet er maar voor zorgen dat de afleveringen binnen redelijke termijnen ook via TV-zenders te bekijken zijn. En zonder slecht vertaalde ondertitels. En in HD.

Het grote probleem is bij te houden wanneer afleveringen uitgezonden worden, zeker als je veel series volgt dan kan dat een uitdaging zijn. Gelukkig ben ik via twitterende oud-collega Jordan (@Jox444) terecht gekomen bij de app SeriesGuide, momenteel nog enkel beschikbaar voor Android-telefoons. En deze app doet alles wat je ervan zou mogen verwachten. Als je in de app een show hebt toegevoegd die je volgt, dan wijst de app je op welke aflevingen je nog niet gezien hebt en wanneer volgende afleveringen uitgezonden worden, die je dan vervolgens in de agenda van je telefoon kunt zetten. Als je een aflevering aan het kijken bent kun je dat meteen delen via onder andere GetGlue en als je klaar bent markeer je de aflevering als gelezen en hop, de app geeft aan wat de volgende aflevering is. Subliem!

Helaas is de wereld niet perfect, ook niet de 2.0 wereld waar we nu in leven. Sinds kort volg ik 2 nieuwe series, te weten Falling Skies (over vrijheidsstrijders tijdens een inval door aliens) en Suits (advocatenserie met humor). Als ik echter via de app incheckte op GetGlue kwamen de check-ins niet bij de juiste show terecht, Suits werd A Legal Mind en Falling Skies kreeg de veelzeggende naam “Untitled Steven Spielberg Pilot”. En dan loop je bij GetGlue dus stickers mis en je kan je maar ergens druk om maken, is het niet?

Aangezien ik in mijn werk veel te maken heb met dit soort situaties (incidenten in een keten bestaande uit meerdere partners) was ik zeer benieuwd of ik hier iets aan kon doen. In dit geval waren er 3 partijen die mogelijk een oplossing konden bieden, de ontwikkelaar van de app, GetGlue en IMDb. De ontwikkelaar is een Duitser, achter GetGlue zit AdaptiveBlue met zo’n 20 medewerkers en IMDb is eigendom van Amazon.com, een internetreus. Dus wat doet iemand die een probleem opgelost wil hebben, die kijkt bij wie hij de grootste kans heeft op een oplossing, in mijn geval de ontwikkelaar van de app, die gelukkig gebruik maakt van Google Groups om ideeën en bugs te kunnen melden. Op mijn daar gestelde vraag kreeg ik al na een uur het antwoord dat hij enkel het IMDb-ID van de serie naar GetGlue stuurde om te check-in uit te kunnen voeren. Hij had ook al gecontroleerd of dat het goede ID was, het ging dus blijkbaar fout bij GetGlue, die hadden het juiste ID aan de verkeerde serie gekoppeld.

Ik was dus al een stap verder, aan de app lag het niet. Dus maar bij GetGlue kijken of ik daar een melding van kon maken. Nu heeft AdaptiveBlue een forum opgericht voor ontwikkelaars die gebruik maken van de API, de diensten van GetGlue die beschikbaar zijn voor ontwikkelaars van apps als SeriesGuide. Maar ik ben geen ontwikkelaar van een app, dus ik verwachtte via die ingang geen reactie te krijgen. Ik had natuurlijk de ontwikkelaar kunnen vragen een melding aan te maken, maar dan zit er een extra schakel in de keten en daar heb ik een hekel aan, dus heb ik op zondagochtend een mailtje gestuurd naar Support@GetGlue.com. Ik verwachtte hier eigenlijk geen reactie op, maar wilde het toch geprobeerd hebben.

Maar hoe raar stond ik te kijken toen ik gisterenmiddag ineens een mailtje had van een GetGlue-medewerkster:

Hi Tim,

Thank you very much for bringing this to our attention.

The imdb pages now point to the correct GetGlue pages.

Enjoy,
Annie

En uiteraard heb ik dit vanochtend even gecheckt en verrek, het klopte ook nog, de check-ins kwamen bij de juiste shows uit. Ik was letterlijk stomverbaasd, ik als Nederige Nederlandse gebruiker van een app krijgt een klein probleempje opgelost, door een samenwerking van een Duitse ontwikkelaar en een Amerikaans bedrijf. En dat allemaal redelijk persoonlijk, zonder tussenkomst van dure en moeilijke ITIL-systemen en complexe incidentprocessen, gewoon mano y mano.

En daarmee kom ik tot de 2e kern van dit verhaal, naast het als zeer tevreden klant reclame maken voor de SeriesGuide-app en GetGlue. We weten allemaal hoe fijn het is om als klant serieus genomen te worden en service te krijgen, of dat nu van de sigarenspeciaalzaak op de hoek is of als klant van een grote verzekeringsmaatschappij. Als klant belonen we service met loyaliteit en zijn daarbij best bereid om extra te betalen voor de producten of diensten, mits de portemonnee dat toelaat. Maar de sigarenspeciaalzaak is zo 1.0 als het maar zijn kan, de ‘oude’ wereld als je het zo wil noemen. Zijn manier van de winkel runnen is niet veranderd door de komst van internet, hij leert nog steeds zijn vaste klanten kennen en levert ze service op maat, of dat nu advies is bij de aankoop of een kopje koffie en een praatje als je daar behoefte aan hebt. Dat zijn we gewend van de sigarenspeciaalzaak en belonen we met loyaliteit, door juist bij hem sigaren te kopen en niet bij de winkel die dichterbij zit maar niet die service bied.

En eigenlijk verwachten we die mate van service en aandacht niet van de 2.0 wereld, de wereld waarin alles digitaal gaat en diensten niet door mensen worden aangeboden maar door websites en telefoon-apps en waarvan we enkel de schermen zien die ons worden aangeboden. De persoonlijke benadering lijkt daarbij weg maar niets is dus minder waar, achter die schermen, onder de motorkap zit nog steeds de betrokken middenstander die zijn reputatie belangrijk vind, graag wil dat klanten tevreden zijn, staan voor hun zaak en zich in willen zetten om de klant een optimale ervaring aan te bieden. Zijn manier van zaken doen is veranderd, hij ziet zijn klant niet meer in levende lijve voor zich en communicatie gaat ook digitaal, maar de 2.0 middenstander verschilt qua mentaliteit niets van de 1.0 middenstander.

En daarbij kom ik terug op de grap waarmee ik deze blogpost opende, namelijk “Meet the new boss, same as the old boss”. Weliswaar is de context niet helemaal hetzelfde, maar mijn mening is wel dat deze uitspraak ook op het runnen van een handel van toepassing is. De plaats waar we de handel bedrijven is misschien verplaatst, maar de manier waarop we dat doen en de mentaliteit waarmee we het doen is niet veranderd. Internet en service/persoonlijke benadering, het kan.

Tot ik vandaag een mailtje uit het niets kreeg van iemand die ik niet ken met als onderwerp “Foto’s”. De goed geïntegreerde digital immigrant die ik ben was meteen beducht, een dame die je niet kent die je een e-mail stuurt met als onderwerp “Foto’s” en attachments, dat moet bijna wel spam, phishing of een virus zijn. Gelukkig niets van dat alles, bleek wel uit de inhoud van de mail:

Beste mensen,

Enige tijd geleden ging er iets mis met mijn mailprogramma. Ik ben er inmiddels achter dat een aantal mailtjes die ik verzonden heb niet zijn aangekomen. Ik mail een aantal mensen nu nogmaals de foto voor het lesmateriaal voor Zorg en Welzijn waar ze aan mee hebben gewerkt.
Als je de foto’s al had, dan heb je ze nu twee keer. Als je ze nog niet had, dan mijn excuses dat het zo lang heeft geduurd!

Met vriendelijke groeten en bedankt voor jullie medewerking.

En inderdaad, het waren de foto’s in kwestie! En een paar conclusies die ik trok bij het kijken van de foto’s wil ik wel even delen:

• Ondanks een baard, het verbannen van de kam en zielig proberen te kijken kom ik nog steeds niet over als een zielige patiënt;
• Die ziekenhuisbedden zijn ook niet zo groot als ze lijken vanuit een andere positie dan in een ziekenhuisbed;
• De enorme nerdbril is misschien niet zo enorm als die lijkt als je erdoor aangekeken wordt;
• Het kwijtraken van 8 kilo is wel te zien;
• Nee, de letters “WTF?” op de borst van het t-shirt zijn echt niet te zien.

Afgezien van het in bed liggen (normaal gesproken zit ik in een relaxfauteuil) is er amper iets in scene gezet. Ja, dat was op dat moment echt de verpleegster en ja, dat infuus was ook echt. Dus nu, zonder verdere vertraging, hieronder de foto’s van de fotoshoot. Doe lief.

Ik begin even met een bekentenis: ik ben import. In november 2006 ben ik in Meerhoven komen wonen, na geboren en getogen te zijn in Moergestel, een klein dorpje ergens tussen Tilburg en Eindhoven. Bij toeval ben ik ergens in de vorige eeuw in Eindhoven terecht gekomen voor mijn studie en daarna ben ik eigenlijk blijven plakken. Mijn eerste baan vond ik ook in Eindhoven en om het kort te houden, daarna ben ik eigenlijk altijd wel rond Eindhoven blijven hangen, tot ik dus in 2006 in Eindhoven komen wonen.

Ik woon inmiddels dus al zo’n 4,5 jaar in Meerhoven en ik ben nu niet bepaald trots op Meerhoven. Een standaard vinex-wijk met te weinig voorzieningen, geen samenhang, te weinig groen en te kunstmatig, een wijk zonder ziel in mijn ogen. Nu woon ik in Grasrijk, misschien dat het in andere buurten (Bosrijk, Waterrijk of Zandrijk) anders is. Maar wonen in Meerhoven is behoorlijk betaalbaar (we blijven toch Nederlanders) en met de fiets sta je binnen een half uur in de binnenstad, waar dan wel weer genoeg te doen is.

Zo trots als ik niet ben op Meerhoven, zo trots ben ik wel op Eindhoven. Misschien ook niet geheel verwonderlijk, anders zou ik niet al zo’n 14 jaar hier rondhangen. Maar als ik op een mooie dag rustig over de Markt loop, door de Kleine Berg fiets of, zoals laatst bij de BYOPicknick, lekker met vrienden in het Stadswandelpark lig te genieten ben ik trots op wat Eindhoven te bieden heeft.

Natuurlijk, Eindhoven heeft ook zijn negatieve kanten, vooral op architectonisch vlak. In mijn ogen is er in de binnenstad te veel moois gesloopt en is datgene wat ervoor in de plaats is gekomen op dit moment meer een smet op het blazoen van mijn mooie stad dan een verbetering. Ga bijvoorbeeld eens op de Markt staan en kijk vanaf het beeld van Frits Philips richting de Jan van Lieshoutstraat en let dan op het gebouw waar de kookwinkel van Hoyng in zit. Dat pand is toch lelijk en een schande voor een gezellig plein als de Markt, dat pand verpest toch het uitzicht als je lekker op een terras aan het genieten bent van een drankje.

Maar er is dus ook zoveel om trots op te zijn in Eindhoven, naast de al eerder genoemde Markt, Kleine Berg en Stadswandelpark. Maar misschien ben ik wel het trotst op de mensen van Eindhoven, de sfeer die hangt in de stad, de mentaliteit, alles. Ik heb in alle eerlijkheid nog nooit rottigheid meegemaakt, zelfs niet tijdens het stappen, schrijf ik terwijl ik als een malle op een stuk onbewerkt hout aan het kloppen ben. Wel heb ik van alle kanten veel gezelligheid meegemaakt, veel vrienden gemaakt en eigenlijk heb ik het goed naar mijn zin in Eindhoven, ik zou niet kunnen bedenken waar ik liever zou willen wonen, als je klimaat-gerelateerde argumenten even buiten beeld houdt.

In het kort samengevat: ik ben Eindhovenaar en Trots op mijn Eindhoven.

Daarom: mooie plaatjes van Eindhoven. Zelf geschoten!

Ik heb het over Martin Bril. Ik beken, ik ben fan van mans werk. De manier waarop hij schrijft, bijna lyrisch, het geeft me een gevoel dat ik precies begrijp wat hij probeert duidelijk te maken terwijl ik tegelijk weet dat ik het nooit zo zou kunnen zeggen. Het is zoals Erwin Krol over het weer kan praten, volledig in extase en gelukkig dat ze een podium hebben om te laten weten wat ze ergens van vinden. Dat is genoeg voor ze.

In 2010 is postuum een bundel van het werk van Martin Bril uitgegeven met de titel ‘Rokjesdag’, vernoemd naar die ene dag in het voorjaar dat vrouwen als bij toverslag en zonder daar afspraken over gemaakt te hebben voor het eerst dat voorjaar massaal in een rok of jurk lopen. In een van de verhalen in de bundel, genaamd ‘Gapen’, staat een passage waar ik het volledig eens mee ben. Ik zal het hier aanhalen.

Ik liep op straat en ineens moest ik gapen. Het was een zomerse ochtend, en de jonge moeders kwamen op hun lege bakfietsen terug van de scholen en bewaarplaatsen waar ze hun kroost hadden gestald. De dames zagen er stukken vrolijker uit dan op de heenweg, altijd frappant.
En allemaal droegen ze opwaaiende zomerjurken – zonder loodjes aan de zomen. In een ver verleden waren er speciale loodjes die fietsende dames aan hun rokken konden bevestigen om te voorkomen dat de wind er greep op kreeg. Waarmee maar weer eens is aangetoond dat vroeger heus niet alles beter was – integendeel dus.

Martin heeft hier volledig gelijk. Rokjes en jurkjes dienen te wapperen, het is een van de essentiële doelen van het kledingstuk, zonder het wapperende, het frivole, is  de jurk incompleet, als een paraplu boven je hoofd als het droog is. Het spel van de wind, waarbij omstanders getrakteerd kunnen worden met een glimp op een stukje bloot been, is waarvoor zomerjurkjes gemaakt zijn. De gewichtjes die aan het kledingstuk bevestigd konden worden zijn de laatste jaren gelukkig uit het straatbeeld verdwenen en hangen nu hooguit aan het tafellaken op de tuintafel, ter voorkoming dat de wind daar teveel grip op krijgt.

Marilyn Monroe geeft het goede voorbeeld in The Seven Year Itch (1955)

Tot mijn ontsteltenis kwam ik laatst op de website Bright.nl een artikel tegen over de ‘nieuwste innovatie’, de Dressclip genaamd NoMonro, een speelse verwijzing naar de wereldberoemde prent van Marilyn Monroe boven een luchtrooster. Zoals al blijkt is deze clip absoluut geen innovatie en al helemaal niet nieuw, meer oude wijn in nieuwe zakken. (Wat is trouwens ‘nieuwste innovatie’? Innovatie is toch per definitie iets nieuws?)

Ik besef dat ik met het aanhalen van dit product, net als met het linken naar het artikel vanaf Facebook, vrouwen mogelijk op ideeën breng, wat tegendraads is op het punt dat ik hier probeer te maken. Ik wil vrouwen juist oproepen om niet toe te geven aan deze meest recente dwaling uit de modewereld. Doe het niet, ontneem de zomerjurk haar doel niet, laat iets aan het lot (en de wind) over. Mannen zullen je in stilte dankbaar zijn!

Nee, de frustratie die mij jaarlijks parten speelt zit in een brief van de zorgverzekeraar. Kijk, ik ben chronisch ziek, bezoek regelmatig ziekenhuizen en aanverwante gelegenheden en maak op jaarbasis kosten waar je een aardige auto van kan kopen, type sportieve cabrio. En jaarlijks krijg ik daarvoor een rekening van de zorgverzekeraar of ik het eigen risico wil betalen. Wanneer die brief komt is altijd wisselend, soms al in januari, in een fortuinlijker jaar pas in mei. Maar sinds de regeling is ingesteld (1 januari 2009) mag ik elk jaar het ingestelde bedrag betalen, in 2009 was dat 155 euro, in 2010 al 165 euro en nu in 2011 is de rekening 170 euro).

Toegegeven, ik kom hierdoor niet financieel in de problemen. Ik heb een goede baan, wil graag nog hard werken (voor zover mijn lijf en de ziekenhuisbezoeken me dat toestaan) en uit solidariteit snap ik wel dat mensen die het kunnen betalen dat ook maar moeten doen, in tegenstelling tot de mensen die dat niet kunnen. Ook ben ik blij met het feit dat alle kosten die voor mij gemaakt worden verder vergoed worden door de zorgverzekeraar en dat we niet met een Amerikaans systeem werken.

Maar ik heb een aantal grote problemen met deze regeling. En dat is met enerzijds het volledig dubieuze karakter van de regeling die zijn doel volledig voorbij schiet en nu enkel als melkkoe fungeert en anderzijds met het feit dat de regeling simpelweg a-sociaal is.

Allereerst het doel van de regeling. Deze was oorspronkelijk om te voorkomen dat mensen voor elk wissewasje naar de dokter rennen en aldus de zorgvoorziening verstoppen en op kosten jagen. Alleen, hier is de maar, huisartsbezoek valt niet onder de regeling, die worden volledig vergoed door de verzekering en gaan niet ten laste van je eigen risico. En de huisarts is ideaal gepositioneerd om te voorkomen dat mensen voor een loopneus meteen bij de KNO-arts zitten, om maar een voorbeeldje te noemen. Alleen de mensen die echt ziek zijn worden doorverwezen en komen dus bij de specialist terecht die vervolgens een uitgebreid onderzoek doet. En dat wordt dus wel in laste van je eigen risico gebracht. Conclusie voor dit deel: het eigen risico belemmert mensen niet om naar de huisarts te gaan en een goede huisarts filtert de mensen die niet naar de specialist hoeven er feilloos uit.

Dan het a-sociale aspect. Dat is simpel. Mensen zoals ik, noem het even de minder-fortuinlijken, hebben als nare complicatie van het chronisch ziek zijn dat ze ook regelmatig kosten maken en vaak als gevolg van het chronisch ziek zijn minder of helemaal niet kunnen werken, hier val ik uit de toon. En die mensen hebben het financieel al minder en krijgen als kers op de taart dan ook nog jaarlijks een rekening van de zorgverzekeraar of ze het eigen risico willen betalen. Geloof mij, voor iemand die chronisch ziek is voelt dat als het krijgen van een boete omdat je ziek bent. Waar je niks aan kan doen. En denk je dat het eigen risico voor die mensen enige belemmering is om zorg te zoeken? Het is geen risico, het is niet wat je kunt voorkomen, zoals het eigen risico van een schadeverzekering wel werkt.

Ik zal het sterker vertellen. Als ik me door het eigen risico zou laten tegenhouden om zorg te ontvangen, dan zou ik inderdaad dit jaar 170 euro aan eigen risico hebben uitgespaard. Maar ik zou ook al 3 jaar volledig arbeidsongeschikt zijn, voor inkomen afhankelijk zijn van van de overheid en letterlijk mijn bed niet meer uit kunnen omdat ik geen kracht meer zou hebben in armen en benen. En omdat ik dat niet wil en daarmee de overheid dus enorm kosten bespaar wordt ik daarvoor ‘beloond’ met een rekening van 170 euro. Kan iemand mij vertellen waar hier de logica gebleven is?

Saillant detail: deze regeling is ingesteld door een kabinet van CDA-PvdA-CU, alle partijen die het zogenaamd goed voor hebben met de minder-fortuinlijken. Maar nu als bezuinigingsmaatregel geld halen bij mensen die het toch al niet getroffen hebben. Heel ‘solidair’, ‘eerlijk’ en ‘meehelpend’, om van alle drie partijen maar een speerpunt te noemen.

Oh ja, er is een regeling voor tegemoetkoming, de Wet Tegemoetkoming voor Chronisch zieken en Gehandicapten (WTCG). Maar die regeling is zo willekeurig opgezet dat je met een beetje pech (iedereen met een niet alledaagse chronische ziekte of handicap, hoe rot de term ‘alledaags’ ook klinkt) geen recht hebt op tegemoetkoming. Het ontstaan van je aandoening wordt gewoon ontkend.

Maar goed, ik kan het betalen en dat doe ik ook. Maar kijk niet raar op als iemand door deze regeling zo beledigd is dat ze een rare actie doen om op te vallen en gehoord te worden, want de politiek schijnt niet te willen luisteren naar de tienduizenden getroffen chronisch zieken en gehandicapten.

Laat ik het verhaal bij het begin beginnen. Vandaag was weer zo’n dag dat ik mij in het ziekenhuis mocht melden voor een verse dosis immunoglobuline, nog steeds het enige wapen tegen de oprukkende spierzwakte die mijn lijf teistert. Het was net zo’n behandelingsdag als alle voorgaande, met misschien als enige bijzonderheid dat het eigenlijk allemaal best vlotjes ging, het infuus zat er in 5 minuten (en in 1 keer) in, het toedienen van het medicijn ging ook vlotjes en de pomp heeft maar 1 keer geklaagd over “gecumuleerde lucht”. Ik weet nog steeds niet wat nu het verschil is tussen “gecumuleerde lucht” en “luchtbelalarm”, de overeenkomst in dat in beide gevallen de pomp weigert verder te pompen zolang er niet door verpleging naar gekeken is.

De enige variatie vandaag was dat zo rond half 1 een verpleegster mijn kamer binnen kwam lopen en begon te vertellen over de verpleegopleiding van het ziekenhuis en dat vandaag op de verpleegafdeling waar ik mij bevond foto’s gemaakt werden om gebruikt te worden in lesmateriaal. Ik had al zo’n vermoeden dat er iets dergelijks speelde, want mensen die in dagelijkse kloffie over een verpleegafdeling lopen vallen op, zeker als eentje een Lowepro rugzak op heeft en met een digitale spiegelreflex met reportageflitser zeult. Maar ik had er niet op gerekend dat ze mij zouden vragen om even model te zijn. Wat ze dus wel deden. Ze hadden namelijk nog een ‘jonge man’ nodig. Nou heb ik me al een paar weken niet geschoren dus aan de hand van mijn baard was mijn mannelijkheid snel bepaald en jong, tsja, op een verpleegafdeling voor neurologie ben je al snel jong, met mijn 30 jaar haal ik de gemiddelde leeftijd aardig naar beneden.

Nu gaat zo’n ziekenhuisbezoek op een gegeven moment vervelen en daarvan hebben medepatiënten en verplegend personeel doorgaans de dupe worden, dus een activiteit die de sleur zou doorbreken greep ik met beide handen aan, ik had er wel zin in. En daarbij, mocht het volledig mislukken, dan zouden ze het heus niet afdrukken, ik neem aan dat ze zelf wel een kwaliteitscontrole hanteren. Dus ik had niks te verliezen. Er was alleen een probleempje, ik zag er nogal ‘blakend en gezond’ uit, niet bepaald het stereotype ziekenhuispatiënt. Of ik even in bed wilde gaan liggen, dan kwam het wat overtuigender over dan in een relaxfauteuil met een iPad op mijn schoot.

Geen probleem, ik speel het spelletje wel mee. Nou heb ik altijd wel iets acteerderigs in mij gehad, een van de redenen waarom ik bij cursussen graag meedoe met rollenspellen, dus op de vraag of ik een zielige patiënt kon spelen gaf ik bevestigend antwoord. Als behandeling verpleegster hadden ze het leukste verpleegstertje dat op de afdeling rondliep geronseld, jong, blond, beetje skinny maar met een huge nerdbril en gevlochten haar. Het geheel begon steeds minder te voelen als een opoffering. Ergens vond ik het wel jammer dat ik dus in bed lag met een dekbed tot aan mijn oksels, waardoor het opschrift op mijn t-shirt niet te zien was, jammer temeer daar ik mijn “WTF?”-shirt aan had.

Achteraf gezien is het een geluk dat ik als hobby fotografie heb en in het verleden wel eens wat met modelfotografie heb gedaan, ik had dus wel enig idee wat een fotograaf verwacht van een model. Combineer dat met het spelen van een patiënt, wat ik soms ook echt ben (gelukkig heel soms) en als resultaat krijg je dan een Tim die wanhopig en met een blik vol zorgen naar een plafond ligt te staren. Wat NIET helpt is als de fotograaf daar dan grappen over gaat maken in de trend van “wat kan zo’n systeemplafond deprimerend zijn he”, dan kost het weer moeite om die grijns van mijn gelaat af te schroeven en weer zielig te zijn.

Alles bij elkaar duurde het uiteindelijk maar een kwartiertje, maar ik had tijdens dat kwartiertje zelf de grootste lol en de mensen van het ziekenhuis hebben de foto’s die ze wilde hebben, dus iedereen was tevreden. Nu maar wachten tot de foto’s in mijn e-mail zitten zodat ik ook nog bewijs er van heb.

Mijn keuze valt dit jaar op:

Babylon Zoo – Spaceman

Crash Test Dummies – Mmm Mmm Mmm Mmm

Bush – Letting the Cables Sleep

Spin Doctors – Two Princes

Underworld – Born Slippy

The Verve – Bittersweet Symphony

Nick Cave & The Bad Seeds – Where The Wild Roses Grow

Manau – La Tribu De Dana

Guano Apes – Open Your Eyes

Massive Attack – Teardrop

Maar slechter dan een kabinet met de PVV vind ik het ontbreken van een kabinet. Dit land moet geregeerd worden, er moeten harde besluiten genomen worden ten aanzien van bezuinigingen en hervormingen willen we ooit de kosten van de financiële crisis van 2008 terugverdienen. Liever zie ik dat een kabinet zoals Paars+ (VVD, PvdA, D66, GroenLinks) dat doet dan een kabinet met de PVV, maar als het moet dan moet het, zonder kabinet worden we er ook niet beter op.

Vanuit het CDA zijn al vanaf het begin van de formatie twijfels of regeren met de PVV wel in lijn is met de normen en waarden waar de partij voor wil staan. De CDA beroept zich nog steeds op christelijke fatsoensnormen wil ziet zich samen met de ChristenUnie als geweten van de Nederlandse politiek. Het uitsluiten van mensen op basis van religie is de CDA een doorn in het oog, maar tot kort geleden kon de achterban overtuigd worden dat regeren voor de CDA goed is voor de partij en voor het land en min-of-meer wel de morele verplichting is.

Helaas is Geert Wilders niet zo’n gevoelig persoon als het om de twijfels van de achterban van het CDA gaat. In plaats van zijn eigen politieke meningen uit de openbaarheid te houden en al zijn energie te steken in de onderhandelingen blijft hij de openbaarheid zoeken en zijn gedachtegoed uit te dragen, door te protesteren tegen Islamitisch gemeenschapscentrum in de buurt van Ground Zero en door in buitenlandse media te herhalen dat de Islam een ‘achterlijke’ en ‘gewelddadige’ cultuur is, alsof die kruistochten zo’n pretje waren. Maar hij stoot met die uitingen wel de twijfelende delen van de CDA-achterban tegen de borst, waardoor het wachten is tot die in opstand zouden komen.

En in opstand zijn ze gekomen. Al sinds het begin is oud-premier Dries van Agt groot tegenstander van een kabinet waarin naast het CDA de PVV een rol speelt. Op woensdag 25 augustus was de toon nog mild, CDA-partijvoorzitter Henk Bleker riep op om een kabinet te vormen dat ”samenbindend” optreedt en ”niet de samenleving uiteenspeelt”, waarbij feitelijk werd opgeroepen om de anti-Islam-retoriek te beperken. Demissionair minister van Landbouw gaf een dag later aan het volledig eens te zijn met de boodschap van haar partijvoorzitter. De vlam sloeg binnen het CDA in de pan toen oud-premier en partijprominent Ruud Lubbers op diezelfde dag in een brief naar de partijvoorzitter en naar fractievoorzitter Maxime Verhagen aangaf in principe tegen samenwerking met de PVV te zijn, tenzij de PVV inbind ten aanzien van de Islam-standpunten.  Het protest tegen een door PVV gesteund kabinet kwam tot een hoogtepunt op zaterdag 28 augustus, toen een brief van een zeer prominente CDA-leden in het NRC Handelsblad werd afgedrukt, waarin werd opgeroepen om te stoppen met onderhandelingen, ten einde de samenleving niet verder uiteen te doen splijten. Met onder andere de handtekeningen van oud-minister en voormalig eurocommissaris Frans Andriessen, de oud-ministers Hanja Maij-Weggen en Bert de Vries, ex-partijvoorzitter Tineke Lodders, oud-voorzitter van de SER Herman Wijffels, voorzitter Doekle Terpstra van de HBO-Raad onder deze brief is het een oproep die de partij eigenlijk niet kan negeren, wil men een breuk binnen de partij voorkomen.

Geert Wilders reageerde, diezelfde zaterdag, via Twitter:

Allereerst, Geert heeft het volledige recht om via Twitter te reageren en misschien is de onderhandelingen afwachten verstandig, misschien is Maxime Verhagen een sluw vos als het gaat om onderhandelen en krijgt hij in een regeerakkoord alle Moslim-vervreemdende PVV-standpunten van tafel. Geert toont zich met deze reactie echter niet heel erg gevoelig voor de situatie binnen het CDA, een partij die hij wel nodig heeft om te reageren.

Geert Wilders zal zich de volgende zaken wel moeten realiseren:

1. Hij heeft van wel 1,5 miljoen mensen de stem gekregen. Oftewel, 1,5 miljoen mensen verwachten van hem dat hij datgene wat ze van de politiek verwachten en waar hij voor zegt te staan gaat realiseren. Hij heeft dus een enorme verantwoordelijkheid, als hij door bijvoorbeeld het niet gepast reageren op de gevoelens van de CDA-achterban de onderhandelingen frustreert tot een punt waarop het CDA wegloopt, dan heeft hij er zelf een behoorlijke hand in dat de wens van die 1,5 miljoen mensen niet uitkomt.
2. Hij heeft maar van 1,5 miljoen mensen de stem gekregen. Oftewel, van de 12,5 miljoen stemgerechtigden in Nederland heeft hij van maar 12% de voorkeur gekregen. Hij zal zich dus moeten realiseren dat 88% procent van de Nederlandse bevolking het misschien helemaal niet eens is met zijn standpunten of misschien zelfs een groot tegenstander is van zijn standpunten. Als het CDA dus ten koste van alles tegemoet zou moeten komen aan de PVV zou het zomaar kunnen zijn dat 12% de wil oplegt aan de overige 88% van het land, wat natuurlijk verre van rechtmatig is. Geert zal dus zeker compromissen moeten sluiten en misschien is het wel nodig dat zijn Islam-standpunten niet aan bod kunnen komen, wil er ooit een kabinet gevormd kunnen worden.

Gezien deze punten zal Geert Wilders zijn standpunt mogen nuanceren. Echter, met maar 12% van het volk achter zich zou het niet zo onverstandig kunnen zijn om te kijken wat het maximale is wat uit de onderhandelingen te halen valt in plaats van het maximale te eisen en vervolgens tergend langzaam water bij de wijn te doen. Want die 12% die stapt zo weer over als ze het idee hebben dat Geert Wilders niet kan realiseren wat hij heeft beloofd. Er staat altijd wel een nieuwe Geert Wilders, Pim Fortuyn of Tegenpartij op die mensen datgene beloofd wat de andere partijen niet kunnen leveren.

Er zijn dus 2 behandelplaatsen in die kamer, waarvan eens in de 3 weken ik in een van die fauteuils plaats neem. Vaak heb ik dan gezelschap in de andere fauteuil zitten, vaak zijn dat mensen die ouder dan ik zijn maar bijna altijd zijn dat goede gesprekspartners, waarbij het overigens niet uitdraait op dramaverhalen, ondanks het feit dat beide gesprekspartners toch niet voor de lol in het ziekenhuis zitten.

Aangezien ik er elke 3 weken ben is de gang van zaken in het ziekenhuis en de behandeling van de veelvoorkomende ziekten voor mij geen vreemde gewaarwording meer. Ik herken tegenwoordig al de aandoening aan de medicijnen die aan de infuuspaal opgehangen worden. Nu is dat niet zo heel erg moeilijk, meestal is dat methylprednisolon of Thysabri, wat beide behandelingen zijn voor Multiple Sclerose (MS), andere aandoeningen kom ik in de dagbehandeling (gelukkig) bijna niet tegen.

Normaal gesproken is het een voordeel om bepaalde informatie te hebben. Een aantal weken geleden ervoer ik het als zeer lastig om te weten wat voor aandoening er speelt bij mijn kamergenoot, ik had er op dat moment veel voor over gehad om onwetend te zijn. De Engelse dichter Thomas Gray schreef het in 1742 al:

“Where ignorance is bliss, ’tis folly to be wise.”

Wat gebeurde er nu precies? Ik zat rustig aan mijn infuus een goed boekje te lezen toen er 2 mensen binnen kwamen, een man van tegen de 50 en een meisje, behoorlijk schuchter, van hooguit een jaar of 20, veel ouder zal ze niet geweest zijn. En daar, ter plekke, brak mijn hart op het moment dat het meisje en niet de man, duidelijk haar vader, in de stoel ging zitten en de implicaties daarvan doordrongen. Het meisje kreeg een behandeling voor MS.

Voordat ik verder ga is het nodig dat ik het meisje beschrijf, haar verschijning is essentieel voor het verhaal. Ze was dus hooguit een jaar of 20 en knap. Voor zover ik met het blote oog kon zien zeer goed schapen met goed gevormde en geproportioneerde benen, billen, buik en borsten en daarboven een knap lief gezichtje omgeven door lang donker golvend haar, tot over haar schouders. Het type meisje dat bezongen wordt door Maroon 5, James Blunt of Nick Drake.

Dat juist dit meisje, zo jong en zo knap, getroffen is door een meedogenloze ziekte als MS voelde aan als een groot onrecht en vulde mij op dat moment met zoveel triestheid dat ik haar niet aan kon spreken. Tegelijkertijd voelde ik mijzelf kwaad, met name op mijzelf.

Ik zit elke 3 weken een dag in die stoel en heb dan door de dag heen zo’n 2 medepatiënten, altijd met een ernstige ziekte onder de leden, geloof mij, je gaat daar niet voor je lol zitten. En bij geen enkele heb ik zo’n triestheid ervaren, met geen enkele voelde ik zoveel medelijden als met dit meisje. Rationeel gezien is het natuurlijk zo dat ik bij iedereen evenveel medelijden zou moeten voelen, ongeacht leeftijd of uiterlijk. Okay, voor leeftijd is dan nog iets in te brengen, als je je leven nog moet opbouwen dan kan een ernstige aandoening een belemmering zijn voor relaties en carrière. Aan de andere kant kan het op latere leeftijd niet veel makkelijker zijn om te zien dat wat je met veel moeite, pijn, plezier en wil hebt opgebouwd vaarwel moet zeggen omdat je lichaam dat leven niet meer kan dragen.

Maar uiterlijk zou nooit en te nimmer een reden mogen zijn om meer of minder empathie met iemand te hebben, vanuit een moreel en gevoelsmatig oogpunt, dat wel doen voelt fout en als verraad tegen de mensen die net buiten de boot vallen, enkel omdat de evolutie of schepping ander heeft besloten. In dit geval was er ook nog eens sprake van beginnende klachten, voor zover ik kon opmerken had het meisje geen last van verslechterde lichaamsfuncties, noch zou ze herkend kunnen worden als zijnde ‘ziek’. Ik heb mensen meegemaakt die vanwege MS amper meer fatsoenlijk konden lopen of lezen en mensen die als bijwerking van de medicijnen vocht gingen vasthouden, waardoor ze een boller gezicht kregen, allemaal tekenen die zeer herkenbaar zijn.

Deze onvrede over mijn eigen gevoel van medelijden met dit meisje voelde ik ter plekke. in het ziekenhuis en voelde me daar niet op mijn gemak mee. Ik had die dag gelukkig redelijk wat tijd, want veel meer dan lezen valt er in het ziekenhuis niet te doen, dus ik had de gelegenheid om na te denken over waarom ik het voor haar triester vond dan voor mijn andere kamergenoten, hoe erg die er ook aan toe waren. En tot op heden blijf ik er over nadenken, ik kan het niet met rust laten, het blijft me bezig houden. Maar ik heb wel een aantal redenen gevonden die het voor mij verklaren, al zal ik er waarschijnlijk nooit vrede mee kunnen hebben, hoe menselijk het ook is.

Allereerst de leeftijd, want dat lag voor de hand en was makkelijk te bedenken. Als je jong bent heb je meer dromen over je toekomst, alles ligt nog open, je kunt nog keuzes maken die je in een latere levensfase niet meer kunt maken en waarmee je je eigen toekomst kunt scheppen. Een chronische ziekte kan aardig huishouden onder je dromen. Soms vallen keuzemogelijkheden weg, soms worden keuzes voor je gemaakt. De effecten van de ziekte, zij het verminderde mobiliteit, verminderd zicht, minder energie of spierkracht, verhoogde gevoeligheid voor voedsel of weersomstandigheden, al dat soort dingen dienen zich mogelijk eerder aan en zul je langer mee moeten leven. Maar jong een ziekte krijgen kan voor de optimist ook voordelen hebben. Wetende dat je een bepaalde aandoening hebt kun je keuzes maken die rekening houden met de huidige gevolgen van de ziekte alsmede toekomstige ontwikkelingen. En aangezien de medische wetenschap niet stil staat heb je ook meer kans dat je ontwikkelingen meemaakt die een betere behandeling of zelfs genezing betekenen.

Maar waar voor leeftijd als criterium voor mate van compassie een makkelijke en redelijk rationele verklaring te vinden is, daar is uiterlijk als criterium een veel lastiger geval. De verklaring daarvoor ligt niet verscholen in de ratio, maar eerder in de menselijke aard, gevormd door duizenden jaren van idolatrie en verafgoding. Simpel gezegd is de oorzaak in mijn ogen een gevolg van het feit dat we als mensen alles wat de standaard in de positieve zin overschrijdt en buitengewoon gevonden wordt in verhoogde mate zijn gaan waarderen. Religie is daar een heel simpel voorbeeld van.

Doordat we buitengewone zaken extra zijn gaan waarderen hebben we allemaal een drive om op een bepaald vlak door anderen als buitengewoon gezien te worden en hebben we extra respect voor mensen die buitengewoon zijn. Schoonheid is een van de vele uitingen van hoe mensen buitengewoon kunnen zijn. Nu valt erover te discussiëren wat schoonheid is, maar dat ga ik hier en nu niet doen, het volstaat om te zeggen dat ik het meisje dat op die dag naast mij zat vanwege haar schoonheid als buitengewoon aanmerkte.

We kunnen opmerken dat ‘buitengewoon’ impliceert dat de mensen die hieronder geschaard kunnen worden in de minderheid zijn. Dit soort mensen worden dan gezien als een gift of een wonder, al zullen weinig mensen die classifiseringen ook daadwerkelijk uitspreken, er heerst toch een mild taboe op het openlijk verafgoden van mensen die van nature buitengewoon zijn, in tegenstelling tot mensen die door eigen handeling buitengewoon geworden zijn. Als we dan vervolgens zien dat een van nature buitengewoon persoon vanwege wat voor reden dan ook, zolang die maar buiten zijn of haar eigen macht ligt, een deel van dat buitengewone verliest, dan hebben we daar compassie voor. Enerzijds omdat we het markeren als ‘zonde’, buitengewone mensen zijn in de minderheid en dan is het jammer, een verspilling, als daar door iets wat buiten de macht van die persoon ligt verandering komt ten aanzien van het buitengewone, als een bijzonder knap persoon door een medische aandoening die schoonheid verliest.

En anderzijds omdat we als gewone mensen een bepaalde mate van jaloezie voelen ten aanzien van de buitengewone persoon, we willen die persoon zelf ook zijn, of de eigenschappen hebben die de bewuste persoon heeft, simpel omdat we het beeld hebben dat er dan een ander toekomstbeeld mogelijk is, een aantal nieuwe keuzemogelijkheden bij de keuzes die we nog kunnen maken, die het leven mooier, leuker, gevarieerder, spannender maken, waarbij de keerzijde van die eigenschappen niet gezien worden. Die jaloezie maakt plaats voor medelijden als we zien dat de persoon die we vanwege diens buitengewone eigenschappen zijn gaan waarderen of vereren die eigenschappen verliest. We verplaatsen ons in die persoon en proberen voor te stellen wat er zou gebeuren als we zelf buitengewoon zouden zijn en hetzelfde zou ons overkomen, waarbij ons eigen gefantaseerde toekomstbeeld aan duigen zou vallen en de gedroomde extra keuzemogelijkheden zouden komen te vervallen en eventueel nog enkele opties die we als gewoon mens hebben ook zouden meenemen de afgrond in. We hebben last van plaatsvervangend verdriet, eigenlijk over onze eigen fantasietoekomst, maar geprojecteerd op de persoon die we buitengewoon vinden en geconfronteerd zien met tegenslag.

Op die dag in het ziekenhuis schoten al dit soort gedachten door mijn hoofd. Ik vond het zielig voor het meisje dat ze zo jong was, haar leven zou nooit meer hetzelfde zijn, de wetenschap dat ze een chronische aandoening heeft zou haar toekomst onherroepelijk veranderen, ze zou niet zonder zorgen door het leven kunnen gaan in een periode waarop dat wel zo behoort te zijn, ze zou nooit kunnen ervaren hoe haar toekomst had kunnen zijn zonder MS en al wat meer van dat soort denken.

Maar tegelijkertijd bedacht ik me dat haar toekomst ook niet in steen is gebeiteld, MS is een heel variërende aandoening en de effecten verschillen per patiënt.  Ik heb voor mezelf een heel negatief beeld geschetst van het verloop van MS bij dit meisje, wat ik altijd doe. Het voordeel is dat je dan kunt zeggen ‘dat het alleen maar mee kan vallen’  en je ‘overal op voorbereid bent’. Maar voor hetzelfde geld heeft dit meisje verder weinig last van haar aandoening en kan ze zonder problemen genieten van het leven en profijt hebben van haar buitengewone schoonheid. Hoop, soms is meer niet nodig voor een buitengewoon leven.

Ik hoop haar niet meer te zien in diezelfde stoel naast mij, dat zou heel positief voor haar zijn. En zo niet, dan nog vergaat de wereld niet. Wie je bent is niet hoe je eruit ziet of wat je overkomt, positief of negatief, maar hoe je er mee omgaat en hoe je keuzes maakt. Want die heb je altijd.