Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Einde van een tijdperk (orig. post: 28-03-2009)

leave a comment »

Deze week heb ik moeten constateren dat er voor mijzelf een eind is gekomen aan een tijdperk. Tot mijn grote schrik denk ik blijkbaar niet meer als een IT-er, als een techneut. Voor iemand die bijna 10 jaar in de techniek heeft gezeten is dat toch een opzienbarende vaststelling.

Daarvoor moet ik wat uitleggen. Ik heb zo’n 2 jaar geleden een carrièreswitch gemaakt. Dat klinkt complexer dan het was, iemand stelde een vraag en ik zei ‘ja’ en dat was het zo’n beetje. Om te beginnen bij het begin moet ik terug naar mijn middelbare schooltijd. Die was an sich niet zo heel erg bijzonder, het enige bijzondere dat er van op te merken is zit hem in het feit dat je dan zo ongeveer de loop van de komende 10 jaar bepaald door voor een bepaalde vervolgstudie te kiezen en dat begint al bij de bepaling van de afstudeervakken, in die tijd, we schrijven halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw, had je nog geen vastgeramde themapakketten en mocht je kiezen wat je wilde, zolang het maar aan een aantal eisen voldeed. Ik kwam als zodanig uit op een pakket bestaande uit Nederlands, Engels, wiskunde B, natuurkunde, handelswetenschappen & recht en economie. Een pakket waarmee je veel kanten uit kan, vond ik wel handig want ik had absoluut nog geen idee wat ik later wilde. Ik zat thuis (toen al) veel achter de computer en ik knutselde zo nu en dan wat, als logisch gevolg koos ik voor de vervolgopleiding Elektrotechniek.

Dat was niet zo’n slimme keuze, om het maar kort samen te vatten. Na een half jaar kwam ik tot de conclusie dat ik maar beter iets anders kon gaan doen, een conclusie die gemotiveerd werd door tentamenresultaten louter bestaande uit kleine getallen (groter dan 2, maar nog te klein om door te mogen) aangevuld met een mager 6je voor een praktijkvak waar je eigenlijk niet eens zo veel fout kon doen. En toen heb ik een keuze gemaakt die voor mij op dat moment logisch was en voor zo’n 40 uur per week (en nog een beetje) mijn leven bepaald. Ik stapte over naar Hogere Informatica (ik heb gevraagd, maar een “lagere informatica” bestond niet, wel een “mens en informatica” wat voor ons als “hogere” mensen toch wel hetzelfde niveau was). Die opleiding kwam ik goed door en na de standaard 4 jaar waarin ik veel heb geleerd over toupen, rikken en “beschonken darten en tafelvoetballen” ben ik aan de slag gegaan bij het bedrijf waar ik ook mijn afstudeerstage had doorlopen, als ontwikkelaar (programmeur, system developer, software developer, software engineer en nog wat andere termen die wel mijn functie beschreven maar waarvan de verschillen totaal onduidelijk waren).

Bij die werkgever heb ik veel techniek gezien, van het trainen van gebruikers tot het aansluiten van nieuwe servers in de serverruimte. Op een gegeven moment had ik de verantwoordelijkheid om naar Amsterdam te rijden (want daar stonden de servers) om na een stroomstoring de servers die niet vanzelf aangingen een handje te helpen. Oftewel, ik was systeembeheerder geworden. Kort na die fantastische actie, want na het herstarten van de servers bleef ik even op locatie, zeker weten dat alles goed werkte en de tussentijd doodde ik met een bak warme choco op een sofa kijkend naar Lord of the Rings op een mega plasma tv, ben ik overgestapt naar een andere werkgever, de detachering in. Die beldde op een avond met de vraag of ik op gesprek wilde komen, ik zei ‘ja’ en binnen een maand was het contract getekend. Dit vond ik nog een minieme overstap, ik ging hetzelfde werk doen tegen betere arbeidsomstandigheden, dat valt nog behoorlijk te behappen.

Na zo’n anderhalf jaar kreeg ik dus de mogelijkheid voor een andere functie, eentje buiten de IT. Bedrijven waarvoor IT niet het primaire arbeidsproces is hebben namelijk meestal een schakel zitten tussen de IT-afdeling en de afdelingen die zich wel bezig houden met het primaire proces. Die schakel is nodig omdat aansturing van IT redelijk specialistisch is, je hebt dus iemand nodig die weet hoe de IT-afdeling werkt (in grote lijnen) en die weet hoe de primaire bedrijfsprocessen werken en daartussen een vertaalslag wil maken, in dat bedrijf een ‘functioneel applicatie beheerder’ genoemd. Nu ben ik iemand die altijd redelijk nieuwsgierig is en altijd alles wil weten (ook de reden waarom ik systeembeheerder ben geweest) en als zodanig dacht men binnen het bedrijf waar ik gedetacheerd was dat ik de meest aangewezen persoon was om de dame die tot dan toe de functie van functioneel applicatie beheerder had vervuld maar met zwangerschapsverlof ging te vervangen. Op het moment dat ik daarop ‘ja’ zei betekende dat voor mij een behoorlijke carriereswitch.

Als functionele man kijk je namelijk niet naar de techniek, maar naar hoe de toepassing of programma’s gebruikt moeten worden. Je bent er eigenlijk mee bezig om de wens van de gebruiker te begrijpen en op basis daarvan bepalen wat er aan software aangepast dient te worden, om vervolgens de IT-afdeling daarmee aan de slag te laten gaan. Dat betekend een heel andere manier van denken, als IT-er is het gebruik van een applicatie bijzaak. Vaak zelfs ongewenst, omdat gebruikers dingen doen die niet logisch zijn en daardoor dingen kapot gaan.

Maar deze week kwam ik er dus achter dat ik niet meer denk als een IT-er. Er was namelijk een lamp kapot in huis. Vervelend, want ik had geen reserve meer en op kaarslicht alleen is een huiskamer toch donker, te donker om te lezen. Dus ik ga naar de supermarkt om lampjes te halen. Daarbij kies ik een lamp op basis van kleur (flamberge geeft mooi zacht licht), wattage (want het moet niet te fel zijn) en omvang (mag niet uitsteken is lelijk). Oftewel, ik kies op basis van functionaliteiten, noem het beroepsdeformatie. Thuis kom ik er achter dat ik toch ook wel technisch had moeten kijken, want ik lampen gekocht met een verkeerde fitting en dus had ik er niks aan. En ik had er 2 gekocht zodat ik de volgende keer dat een ding kapot ging gewoon een reserve had liggen. Ik had echter dus nog steeds geen licht, dus ik ga de volgende avond terug naar de supermarkt om nieuwe lampjes te kopen, gelijk aan de eerste maar dan wel met de goede fitting. Ik doe thuis de lamp erin, druk met mijn voet op de schakelaar en helemaal geen effect. “Kapot lampje” denk ik en pak het andere, ook nu had ik er 2 gekocht. Maar ook de tweede bracht geen verlichting, waardoor ik besloot naar de schakelaar te kijken, die heb ik er zelf tussen gezet en zou dus kapot kunnen zijn. En op het moment dat ik de schakelaar optil denk ik “ik dacht toch echt dat die snoer korten was en wat hoor ik over de vloer schuiven”. Oftewel, de stekker zat blijkbaar niet meer in het stopcontact.

En dat is het moment waarop ik zeker wist dat ik geen techneut meer was. Wat vraagt een techneut (denk aan een willekeurige servicedeskmedewerker) altijd als eerste? “Zit de stekker er in” en “staat het ding aan”. Dat zijn ook de vragen die ik als eerste stel, maar dan verpakt in een andere vraag als “wat zie je op je beeldscherm”. Maar dat ik nu zelf de moeite heb genomen om te wachten, naar de winkel te gaan en geld uit te geven terwijl ik het probleem op had kunnen lossen door een stekker in het contact te doen. Hoe duidelijk kun je een overstap markeren.

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 18:04

Geplaatst in Beschouwingen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: