Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Hoe gaat het met je? (orig. post: 16-03-2008)

leave a comment »

Als iemand mij deze vraag stelt antwoord ik bijna standaard met “stabiel”. Niet helemaal origineel want geleend van een collega en nog maar deels de waarheid ook. Meestal antwoorden mensen “goed” op deze vraag, echter is goed niet echt van toepassing op mijn situatie. Ik geloof niet dat iemand die een spierziekte heeft kan zeggen dat het goed met hem of haar gaat tenzij er sprake is van verminderde klachten of direct uitzicht op definitief herstel. Toegegeven, ik voel me de laatste tijd een stuk sterker in met name mijn armen en handen. Toch weerhoud de situatie rondom mijn voeten me tegen om echt te kunnen spreken van “goed”.

Mensen die wat meer weten van mijn situatie weten al dat ik de kracht in mijn voeten mis om op mijn tenen en hielen te kunnen staan. Wat veel mensen echter niet weten is dat het na korte tijd al zeer pijnlijk wordt om te lopen of te staan, deze pijn begint al na ongeveer een uur. Het voelt dan alsof het vlees dat zich tussen de vloer en het bot van mijn hiel bevindt wordt fijngeperst. De oorzaak hiervan is dat door het gebrek aan kracht ik het gewicht niet goed kan verdelen over mijn voet en dat alles dus op mijn hiel terechtkomt.

Op mijn werk maar ook in privésituaties maak ik nog al eens mee dat ik naast iemand blijf staan om een gesprek te voeren terwijl de pijn in mijn voeten zich opbouwt. Ik blijf dan meestal staan omdat het of niet uitkomt dat ik ga zitten (gebrek aan stoelen in de buurt wil daar wel eens de oorzaak van zijn) of dat het imago-technisch even niet handig is. Ik blijf dan staan terwijl ik ondertussen pijn sta te lijden, een situatie die ik soms kan accepteren omdat ik weet dat er iets tegenover sta. Vaak echter heb ik pijn terwijl ik achteraf bedenk dat ik net zo makkelijk had kunnen zitten.

Ik weet wel waarom ik er meestal niet veel van zeg. Ik wil enerzijds voorkomen dat ik als zwak of “een mietje” wordt gezien, aan de andere kant heb ik er een heel goede verklaring voor maar vaak gaat die verklaring dan het gesprek overheersen, wat ik ook niet de moeite waard vind, dan maar even pijn. Ook is het zo dat ik mezelf zie als iemand die niet toegeeft aan een beetje pijn en vind ik van mezelf dat ik een behoorlijke pijngrens heb. Ik wordt elke 4 weken in het ziekenhuis lekgeprikt als er weer een infuus aangelegd moet worden, heb de afgelopen anderhalf jaar allerlei onderzoeken gehad waarvan je sommige als pijnlijk zou kunnen ervaren en ik bezeer mezelf regelmatig in klusjes in en om huis. Bij dat alles geef ik nagenoeg geen kik, het betreft vaak een korte pijnscheut, dat kan ik goed hebben.

Maar de langdurige pijn die erger wordt als ik blijf lopen of staan is niet leuk of grappig. En ik maak me er behoorlijk veel zorgen om. Afgelopen jaar ben ik naar een optreden geweest van Room Eleven in de Effenaar, mijn eigen Eindhovense Effenaar. En de pijn van het staan wierp een donkere schaduw over het schitterende optreden van Janne Schra en haar mannen. Ik had het niet willen missen, ook al was ik de rest van de avond niks meer waard en hoefde ik niet eens te denken aan nadrinken en was de reis terug op de fiets een ware marteling, ik had het niet willen missen. En toch maar ik me zorgen.

Ik merk namelijk niet dat de situatie in mijn voeten vooruit gaat, zoals dat wel bij mijn armen en handen het geval is. Ik maak me zorgen hoe dat het komende jaar en de verdere toekomst zal gaan. Ik loop graag festivals zoals de Elf Fantasy Fair en Castlefest af en zou graag vaker naar een optreden gaan, Within Temptation staat nog op mijn verlanglijstje. Ik weet dat je met een spierziekte concessies moet doen en dingen moet opgeven, dit zijn toch echt dingen waarvan ik hoop dat ik ze niet op hoef te geven. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat er altijd wel een oplossing voor te bedenken is, maar ik zie mezelf niet in een rolstoel op dergelijke evenementen rondrijden, om maar een voorbeeld te noemen.

Het is een situatie waar ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik ben behoorlijk pragmatisch dus op het moment zelf zal ik vast wel een manier vinden om er mee om te gaan. Ik ben alleen bang (en dit zeg ik niet vaak) dat de oplossing heftiger ingrijpt in mijn leven dat ik op dit moment kan vermoeden. Het kan best zijn dat ik nergens last van blijk te hebben en dat alles meevalt, in dat geval heb ik niet gezegd.

Dan wil ik me nog even richten tot de mensen die dit lezen en me persoonlijk ook goed kennen. Ben niet te bevreesd om me hier op aan te spreken, mocht je me zien of spreken. Ik praat hier openlijk over en schaam me nergens voor. Mocht je vragen hebben, opmerkingen of zelfs advies, maak van je hart geen moordkuil en zeg openlijk wat je wil zeggen.

En dan nogmaals mijn dank aan al die mensen die me de afgelopen anderhalf jaar hebben gesteund en er voor me zijn geweest. Jullie zijn met te veel mensen om persoonlijk te bedanken, al zal ik velen ook persoonlijk bedankt hebben. De steun die jullie me hebben gegeven is meer waard dan wat ook. Ik dank jullie.

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 17:47

Geplaatst in Gezondheid

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: