Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Ian McEwan, geniaal schrijver (orig. post: 26-04-2010)

leave a comment »

Sinds ik een jaar of 2 geleden min of meer bij toeval het boek ‘Zaterdag’ van Ian McEwan kocht bij de Selexyz van Piere hier in Eindhoven ben ik niet enkel onder de indruk van mans schrijfwijze, maar echt een fan van zijn werk geworden. ‘Zaterdag’ is bij uitstek een boek dat mooi aangeeft waarom. Het boek verhaalt over een dag uit het leven van een neurochirurg die in een dag tijd een aantal dingen meemaakt waar mensen normaal gesproken behoorlijke trauma’s aan over houden. McEwan beschrijft de gebeurtenissen van die dag op zo’n manier dat het niet anders kan dan dat het voelt alsof de lezer deze zelf meemaakt. McEwan laat bij de vertelling duidelijk merken waar zijn sterke punten liggen. Enerzijds beschrijft hij de ervaringen en gevoelens van de hoofdpersonen op een heel psychologische manier, bij gebrek aan een betere verwoording. Op dezelfde manier beschrijft hij ook de interactie tussen de diverse personen. Door de manier waarop op deze onderwerpen wordt ingegaan is het hier en daar lastig lezen, niet enkel doordat terminologie gebruikt wordt waarvoor een woordenboek (of internet) wel handig is. Maar het boek boeit van voor tot achter, menige uren slaap zijn opgeofferd om maar door te kunnen lezen.

Na ‘Zaterdag’ vonden ook ‘On Chesil Beach’, ‘Atonement’ en ‘Amsterdam’ de weg naar mijn boekenkast en inmiddels heb ik de verfilming van ‘Atonement’ ook al gezien. En van al deze boeken heb ik genoten. Ook een boek als ‘On Chesil Beach’, wat qua leestijd enorm tegenviel, in mijn herinnering was ik er na 2 dagen al doorheen, viel zeer goed en heb ik ook enorm van genoten. McEwan laat je zowel tijdens het lezen als nog lang daarna nadenken over de verschillende behandelde thema’s en het kan niet anders dan dat je na het lezen van een van zijn boeken met een verfriste blik tegen dingen aankijkt.

Anderhalve week geleden, op een vrijdagavond, was ik toevallig weer bij de Selexyz. Zoals altijd zoek ik dan een paar boeken uit om die vervolgens beneden in de Coffeelovers zithoek onder het genot van een lekker kopje koffie (meestal een Latte Macchiato of een Caffe Cioccolato) rustig door te nemen, in te lezen en te bepalen welke mee naar huis gaat. Soms is dat er geen, soms zijn dat er meerdere en soms heb ik een tweede koffierondje nodig om de keuze te kunnen maken. Toen ik die vrijdag bij de romans rondliep om boeken uit te zoeken voor bij de koffie liep ik tegen het nieuwe boek van Ian McEwan aan, genaamd ‘Solar’. De keuze om die mee naar de koffiehoek te nemen was snel gemaakt en daar verliep de kennismaking zodanig goed dat niet veel later het boek bij mij op de tafel lag. Aangezien ik eerst wat andere boeken wilde uitlezen heeft ‘Solar’ daar een tijdje gelegen, maar afgelopen vrijdag toen ik weer een dagje in het ziekenhuis mocht verblijven ben ik er eindelijk aan toegekomen. En damn, wat gaaf weer. Het lijkt alsof Ian een nieuwe specialiteit aan zijn toch al uitstekende repertoire heeft toegevoegd. Niet eerder ben ik bij hem een dergelijk bloemrijk, bijna poëtisch taalgebruik tegen gekomen. Ter afsluiting van dit schrijfsel van mij een paar zinnen uit ‘Solar’. Van Ian McEwan.

Toelichting, de hoofdpersoon, Michael Beard, Nobelprijswinnaar in de Natuurkunde, is onderdeel van een commissie dat burgerinitiatieven ten behoeve van energiebesparing inhoudelijk moet beoordelen.

“Quatum mechanics. What a repository, a dump, of human aspiration it was, the borderland where mathematical rigour defeated common sense, and reason and fantasy irrationally merged. Here, the mystically inclined could find whatever they require, and claim science as their proof. And for these ingenious men in their spare time, what ghostly and beautiful music it must be – spectral asymmetry, resonances, entanglement, quantum harmonic oscillators – beguiling ancient airs, the harmony of spheres that might transmutate a lead wall into gold, and bring into being the engine that ran on virtually nothing, on virtual particles, that emitted no harm and would power the human enterprise as well as save it. Beard was stirred by the yearnings of these lonely men. And why should he think they were lonely? It was not, or not only, condescension that made him think so. They did not know enough, but they knew too much to have anyone to talk to. What mate waiting down the pub of in the British Legion, what hard-pressed wife with job and kids and homework was going to follow them down these warped funnels in the space-time continuum, into the wormhole, the shortcut to a single, final answer to the global problem of energy?”

PS. Mr. McEwan is Brits, dat is te lezen aan het taalgebruik en de spellingskeuze. Hulde daarvoor.

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 18:11

Geplaatst in Boeken, Cultuur

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: