Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

“Jij bent gemeen” (orig. post: 06-04-2007)

leave a comment »

“Jij bent gemeen”

Dit is waarschijnlijk de zin die ik de afgelopen tijd het meest gehoord heb, voor zover je van horen kunt spreken als de zin via een MSN-venster op mijn laptop te lezen is. Wat ik wel hoor is de “ploeng” die MSN maakt als je een bericht krijgt en een ander venster actief hebt en je status niet op “bezet” staat. Tenminste, dat is wat ik na jaren MSN-ervaring correct hoop te kunnen concluderen.

Maar goed, ik ben dus gemeen. In ieder geval volgens de persoon die deze boodschap aan mij probeert over te brengen. En de boodschap komt aan, in de zin dat ik de woorden lees en de achterliggende mening begrijp, voor zover werken mijn hersens normaal gesproken nog wel. De nieuwswaarde van de boodschap reikt niet veel verder dan een bevestiging van een gedrag dat ik zelf ook al had waargenomen, ware het dat ik niet zo snel over dat gedrag in dergelijke termen zou oordelen. Ik zie het als een tease, een prikkeling, een poging om de persoon te laten reageren op een manier waarop ze niet zou reageren als ze niet geprikkeld zou zijn. Het is geen poging om te irriteren, als is dat wel een mogelijk gevolg van mijn gedrag, maar meer een poging om meer over de persoon te weten te komen door te proberen de reactie te lezen. Het gebruik van het woord “lezen” is doorgaans op een figuurlijke manier, echter aangezien het hier gaat om een reactie die overgebracht wordt via MSN is het gebruik van “lezen” aardig letterlijk te interpreteren. De reactie kan namelijk alleen overgebracht worden door te reageren middels een tekstbericht. Wat ik me bedenk, is dat een reactie ook kan bestaan uit geen tekstbericht, het verbreken van de verbinding door de ander of zelfs het verwijderd worden uit de contactlijst van de ander en direct een blokkade van alle communicatiemogelijkheden via MSN. In die gevallen valt er geen tekst te lezen en is het gebruik van het woord “lezen” wel degelijk in de figuurlijke zin. Op het moment dat de ander na een prikkeling op de status “Offline” komt te staan kan dat dus zeker een reactie zijn op de prikkeling (voor de kijkers thuis, wees voorzichtig met het concluderen van dingen als “hij/zij is blijkbaar boos op me”, het op “Offline” gaan van de ander kan ook veroorzaakt worden door het onvoorzien wegvallen van de internetverbinding).

Misschien dat het op dit punt handig is om aan te geven wie de persoon is die ik op zo een laffe en slinkse manier probeer te leer kennen. Waarschijnlijk niet verrassend is dat de persoon een vrouw is, een leuke, knappe, zeer aantrekkelijke vrouw die al bij voorbaat heeft beloofd om van mijn whisky voorraad/verzameling af te blijven. Combineer al deze fantastische pluspunten met het feit dat ze zich tot nu toe niet heeft laten afschrikken door mijn, in haar ogen “gemeen”, gedrag. Wat in mijn geval dan weer leid tot en continuering van het gedrag, nieuwe prikkelingen om de persoon beter te leren kennen. Een neutrale observatie van deze situatie doet de vraag opwerpen hoe lang een dergelijk gedrag goed kan blijven gaan en of er ooit een einde aan komt. Om antwoord op die vraag te geven is het nodig om stil te staan bij het uiteindelijke doel van het gedrag. En dat einddoel is niet eenvoudig te benoemen, het is een extensie van heel primitieve instincten die vanwege allerlei wetgeving ingekapseld zijn in maatschappelijk geaccepteerd gedrag.

Heel simpel zou je kunnen zeggen dat het doel is door elkaar beter te leren kennen een vertrouwensbasis te creëren waardoor eventueel in een later stadium een liefdesrelatie mogelijk is. Elkaar goed kennen en elkaar kunnen vertrouwen zijn belangrijke randvoorwaarden om een liefdesrelatie. Zou aan deze twee randvoorwaarden voldaan zijn dan is een sterke affectie nuchter gezien voldoende om een liefdesrelatie te kunnen beginnen. Natuurlijk denk ik niet zo rationeel na op het moment dat ik de persoon aan het prikkelen ben. Wat de ervaringen met deze persoon mij namelijk vertellen is dat ik op deze manier de psyche beter leer kennen zonder dat de onderlinge verstandhoudingen in gevaar komen. Dat en het feit dat ik zeer zeker geniet van de reacties. Meestal zijn de prikkelingen in de vorm van vragen waarvan ik weet dat de persoon in kwestie deze liever niet wil beantwoorden vanuit het principe dat het privézaken zijn, maar toch niet in staat is de vraag volledig te negeren of geen antwoord te hoeven geven. Door een vorm van schuldgevoel heen, het zij regelmatig theatraal gespeeld, komt dan toch het antwoord. Ik kan heel goed begrijpen dat de persoon liever geen antwoord geeft, aangezien ze ook weet dat ik er dan maar al te graag op in ga.

Dus ben ik gemeen, stel ik de vragen. Dankzij Heleen van Rooyen en Marlies Dekkers is het tegenwoordig geaccepteerd om “stout” te zijn als vrouw, wat ik maar al te graag aanmoedig, vanwege het simpele feit dat “stoute” vrouwen veel interessanter zijn dan het alternatief. Bovendien valt er veel meer plezier aan te beleven.

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 17:27

Geplaatst in Beschouwingen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: