Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Werkervaringen 1 (orig. post: 02-01-2007)

leave a comment »

Het is tijd voor een klein verhaaltje over mijn ervaringen in het bedrijfsleven. En dan begin ik met een verhaaltje dat speelt bij mijn vorige werkgever, het bedrijf ZV. Ik ben bij dit bedrijf terecht gekomen toen ik op zoek was naar een afstudeerplaats. Ik studeerde Hogere Informatica in Eindhoven en was op zoek naar een bedrijf wat “iets” met internet deed en wat niet te groot en niet te klein was. Ik kwam in de mappen van de afstudeermentor het bedrijf ZV tegen, een bedrijf met ongeveer 25 werknemers en een omzet van 1 miljoen (gulden was het toen nog, kan ook 2 miljoen geweest zijn, in ieder geval was het voor hen iets om trots op te zijn).

Na mijn afstudeerstage ben ik daar blijven werken en dat heb ik zo’n 4 jaar volgehouden. Na 4 lange jaren vond ik het genoeg en ben ik mijn heil elders gaan zoeken, ik vond dat ik genoeg dieptepunten en dubieuze situaties had meegemaakt. En me mateloos geirriteerd aan bepaalde personen in het bedrijf. Een van deze personen, namelijk E., verdient hier een apart stukje.

Op het eerste moment is het niet iemand waarnaar je nog eens naar omkijkt, op het moment dat je haar voorbij loopt, als enige reden misschien dat ze niet bepaald klein is, met zo’n 1 meter 80 toch best groot voor een vrouw. Ze was mager (kwam deels doordat ze hard liep, en dat zonder dat er iemand achter haar aan zat), had een kortgeknipt koppie dat vaker van kleur wisselt dan er seizoenen in een jaar zitten. En ze was irritant. Wat haar functie precies was kan ik me niet meer herinneren (sommigen noemen dat verdringen) maar ze had ervoor contact met de klant (tegenwoordig schijnt het Business Analyst te heten).

Haar functie hield in principe in dat ze een mailtje kreeg van de klant en vervolgens naar mij toe kwam om te vragen wat de klant bedoelde. Waarna ik voor de zoveelste keer mocht uitleggen wat we voor de klant gebouwd hadden en hoe de e-mail van de klant daartoe relateerde. Op een gegeven moment werd het dan wat lichter, zag je een blik van herkenning en opluchting in haar enorme ogen, in de trend van “He, ik snap iets”. Die blik verdween daarna weer even snel op het moment dat bleek dat ze niet helemaal wist wat de klant bedoelde. Om te voorkomen dat we in een discussie verzandden waar geen einde aan zou komen en mijn dag nog verder zou verknallen vertelde ik haar in het kort wat de klant bedoelde en hoe ze moest reageren, welke vragen ze moest stellen, welke antwoorden ze moest geven. Eigenlijk had ik net zo goed zelf contact kunnen onderhouden met de klant, maar ik was maar een eenvoudige programmeur. Bovendien had het bedrijf dat al geprobeerd en een groot succes was het niet. Zo had de klant een keer een mailing verstuurd, die niet verstuurd was, omdat de software dat de e-mails moest versturen er mee opgehouden was. Mijn grandioze reactie was dat haar mailing nog niet verstuurd was omdat een andere mailing voorrang had (dit stond later bekend as de rood-licht-mailing). Dat de klant het pikte gaf ook weer aan dat die niet zo heel erg veel verstand van zaken had.

Maar genoeg over de klant en terug naar E.. Hoe onbeduidend haar functie in mijn ogen ook mocht zijn, blijkbaar was deze in de ogen van de directie toch belangrijk. Belangrijk genoeg voor een auto van de zaak, onder andere. Er was maar een logische verklaring waarom. Niet omdat ze vlekkeloos haar werk deed, integendeel, ze beloofde klanten technisch nagenoeg onmogelijke oplossing, gaf verkeerde informatie en kwam afspraken niet na. Niet omdat zo in haar communicatie naar de klant zo’n wonder was, dat is vrijwel onmogelijk als je meest gebruikte woordenlijst bestaat uit “Uhmmmmmm” en “Ja, maarrrr”.

Nee, de meest waarschijnlijke reden was dat ze het liefje van de directeur was. Vandaar de bijnaam “bedrijfshoer”. Dat ze stiekem een relatie met de directeur had, was voor geen van mijn collega’s een vraag. Zij die voor hem even een paar uur weg is om een speciale kaas te halen (tijdens werktijd!), hij die voor haar een riem koopt (“Ik liep met mijn vrouw te winkelen, zag die riem en moest meteen aan jou denken”). Tel daarbij op een “verdwaalde” liefdesverklaring op zijn voice-mail, de talloze keren dat zij “over moest werken” om iets af te krijgen, zodat alleen zij en de directeur over waren, het eindeloze ge-ja-knik van haar en het eeuwige beschermende gedrag van hem. Alsof ze niets verkeerd kon doen. Of als er iets mis ging haar in ieder geval niet verweten kon worden.

Met andere woorden, ze had in het bedrijf een positie die niets te maken had met goed functioneren, maar puur omdat ze het liefje van de dierecteur was. En als ik ergens een probleem mee heb is dat het wel. Ik kan het niet hebben als iemand onterecht bevooroordeeld wordt terwijl elk ander (en ikzelf dan met name) hard moet werken en goed werk moet afleveren voor een dergelijke positie. Ik kan het dus niet hebben. En dat wordt dan vrij duidelijk. Ik ben er niet de persoon naar om een dergelijk gevoel van onrecht onder stoelen of banken te steken. Uiteraard kon ik het hele liefdes-relatie verhaal niet gebruiken bij die keren dat ik mijn beklag deed bij de persoon van personeelszaken. Ik had geen “hard” bewijs en dan nog kun je zoiets niet gebruiken, ik kwam dus niet verder dan het uitspreken van een sterk gevoel van onvrede. Wat vervolgens niet weg werd genomen door de persoon van personeelszaken. Meer dan “dat is nu even niet anders” kon er niet vanaf, wat trouwens de reactie op alles was. (Heel vreemd, eigenlijk, dat ik een dergelijk gevoel had toen ik mijn ontslag in diende.)

Via de officiele kanalen kon ik mijn gevoel van onvrede niet kwijt. Dus bleef er maar een manier over, het afreageren op E. zelf. En daar was ik best goed in. Met lomp gedrag, de confrontatie zoekend, soms gewoon beledigend en af en toe het recht in haar gezicht uitlachen. Wat niet altijd effect bleek te hebben, puur omdat ze niet alles snapte. Wat ze echter wel snapte waren de vrouw-onvriendelijke opmerkingen die ik maakte, dat was altijd een schot in de roos, daar was ze erg gevoelig voor. Toen dit echter als een boemerang op me terug kwam in de vorm van een zwaar negatief punt in mijn beoordeling, ik was blijkbaar tegenover iedereen vrouw-onvriendelijk (maar wel plant-aardig), waardoor ik procentueel een mindere beoordeling kreeg dan E. (en ook geen nieuwe auto) was voor mij de maat vol. De aangevoerde verdediging voor haar buitensporige beloning (“zoveel verdiend ze niet” en “een nieuwe auto kost niks”) sneden geen hout, als tegelijk er geen geld was voor cursussen, fatsoenlijke soft- en hardware.

Toen dus op een gegeven moment voor mij de mogelijkheid kwam om over te stappen naar een andere werkgever was dat voor mijn geen moeilijke keuze, een mooie bijkomstigheid was dat ik dan van haar af was. Al mis ik nu wel iemand waar ik figuurlijk tegenaan kan schoppen als ik gefrustreerd ben, ach, een mens kan niet alles hebben.

PS. Had ik al verteld dat ze irritant was?

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 17:09

Geplaatst in Beschouwingen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: