Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Ziekenhuis (orig. post: 10-03-2007)

leave a comment »

Het is, denk ik, maar eens tijd voor een update van mijn medische problemen (niet dat ik buiten het medische nog problemen heb, “everything peachy” zouden de Engelstaligen zeggen). Op het moment van schrijven zit ik in een ziekenhuis aan een tafeltje bij het raam uit te kijken naar afdelingen 2, 3 en 4 van verpleegvleugel B. Zelf zit ik in kamer 8 op verpleegafdeling C3-Oost met hevig gemutileerde armen, veroorzaakt door 1 mislukte en 1 geslaagde bloedprikpoging, 2 mislukte infuus-aanbreng-pogingen (en wederom 1 gelukte, dat infuus zou er in, niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Uiteindelijk bracht een anesthesist in de recovery room de voor de verpleging zo noodzakelijke verlossing in de vorm van een succesvol aangebracht infuus. Ik vond het zelf best, ik genoot inmiddels van het gezelschap van de stagiaire verpleegkundige. Er zijn vervelendere zaken.

Maar ik ga alweer te hard van start, mijn gebruikelijke kwaal, ik vergeet gewoon weer die “ui te pellen”. Iets wat ik moet doen volgens de cursus “Effectief communiceren”. (Voor diegene die het niet geloven, kom eens langs, ik heb thuis de bijbehorende plastic ui liggen.) Eerst even die ui pellen dus, in normaal taalgebruik betekend dat even uit te leggen hoe ik in hemelsnaam hier in deze situatie verzeilt geraakt ben.

Zoals bekend loop ik sinds oktober 2006 van het ene spreekuur naar het volgende onderzoek om te achterhalen wat mijn “medisch probleem” is. In het ziekenhuis in Tilburg waar ik de onderzoeken ben gestart dacht men inmiddels steeds meer aan de ziekte MMN (Multifocale Motore Neuropathie). Hier hadden ze echter wel nog een EMG, een spierbiopt en een lumbaalpunctie, vergezeld van een gezonde hoeveelheid bloedprik-acties, voor nodig. Tot het punt dat ze niet precies wisten wat ze er nog mee aan moesten en het tijd vonden om mij voor een second opinion door te verwijzen naar de specialisten in “neuromusculaire” ziekten (aandoeningen aan de spieren, veroorzaakt door de zenuwen). En daar kwam het UMC in Utrecht om de hoek kijken. Mijn eerste gesprek met de professor en zijn assistent aldaar was op de dinsdag na carnaval, we hebben het dan over 21 februari voor diegene die niet aan carnaval doen.

Even een zijstapje, die week van carnaval was trouwens een leuk weekje. Officieel had ik geen vakantie, maar in praktijk was ik maandagmiddag, dinsdag en woensdagochtend afwezig, ze houden me wel bezig met mijn spiergedoe. Allereerst natuurlijk carnavalszondag, carnaval moet gevierd worden, ik woon en leef verdomme in Brabant dus carnaval zal ik vieren. Ik moet toegeven, sinds het begin van mijn studententijd ben ik niet meer zo zat geweest. Ik tel die ene keer dat mijn ex het ene alcoholhoudende drankje bij me naar binnen goot omdat ze mij ook wel eens een keer dronken wilde zien maar niet mee. Dronken voelde ik me niet, wel ziek, dat was ook niet echt haar planning, in plaats van gezellig dronken was ik ongezellig ziek, van sex (vooraf wel in de planning, wanneer niet zou je bijna zeggen) kwam het uiteraard niet meer. Terug naar carnaval. Dat was gooooeeedd, leuk (met dank aan Jiskefet voor deze quote). Maar de maandag daarna moest ik ’s ochtends wel weer fris en fruitig op mijn werk zijn, er moest die week nog wel een project af. En ’s middags naar het ziekenhuis voor een lumbaalpunctie (ruggenprik). Handig gepland, een dag na carnaval moet er iemand in je onderrug een gat prikken en hersenvocht aftappen. Allereerst zit je dan als arts (een leuk ding, jonger dan ikzelf) redelijke dicht op een veelvuldig gedocumenteerde uitlaatklep voor gasvormige restproducten van bier, daarnaast tap je hersenvocht af. Hoeveel dooie hersencellen zullen daar wel niet in zitten na een vrolijke dag carnaval.

Maar goed, dinsdag mocht ik dus naar Utrecht, op gesprek bij iemand die meer af zou moeten weten van mijn geval. Uiteraard mocht ik daar weer mijn verhaal doen (niet de eerste keer en zeker niet de laatste keer) en werd ik maar weer volledig extern lichamelijk doorgelicht (met andere woorden, hamertje klop en martelpraktijken met een door midden gebroken sateprikker) en verliet ik uiteindelijk het gesprek met een stapel formulieren die uiteindelijk 14 buisjes van mijn bloed op zouden moeten leveren en een afspraak voor een week later om dan een volledig EMG onderzoek te onderlopen (mijn 3e). Al met al nog snel geregeld.

Dus de 28e mocht ik me weer melden in Utrecht, allereerst voor een warm-water bad en aansluitend een uitgebreid EMG onderzoek. Van dat bad had ik me van te voren veel voorgesteld, visioenen van ik in een bad met leuke zustertjes eromheen domineerden die voorstellingen. Uiteindelijk zat ik in een boxershort met mijn armen en benen in stalen bakken met water, geen zustertjes te bekennen. Na een half uur in de bakken mocht in mijn inmiddels op temperatuur gekomen ledematen afdrogen en me verplaatsen naar de kamer ernaast waar een bed klaarstond waarop ik de komende 2 uur gemarteld zou worden met stroomstoten en naalden. Ik voelde me al helemaal Jack Bauer, ik kreeg echter wel een bed, hij heeft dat geluk meestal niet. Dat wil echter niet zeggen dat de uitvoerend laborant niet zijn best deed om mijn grenzen wat betreft pijn-tolerantie op te zoeken. En daarbij kreeg hij nog hulp ook, in de persoon van een Indonesisch-aandoende arts (blijkbaar mag je als laborant wel stroomstoten uitdelen maar niet prikken) die met behulp van een naald-sensor mijn spieren van binnen ging bekijken. Dit leverde trouwens nog wel een klein hilarisch moment op, de laborant wilde van de arts weten welke naald hij hiervoor ging gebruiken. “De oranje” was diens antwoord. Niet dat de laborant daar iets aan had, de beste man bleek kleurenblind te zijn.

Na de 2 uur durende martelsessie (waarbij ik niets heb prijsgegeven, heb me wel een partij in een deuk gelegen op dat bed, niet echt gebruikelijk blijkbaar) mocht ik op gesprek komen bij de assistent van de behandelend arts om de uitslag van het onderzoek te vernemen en verdere stappen te bespreken. Deze sloeg bij binnenkomst enthousiast zijn map met mijn dossier open. Dat deed niet veel goeds aan mijn humeur, wat de martelaars niet was gelukt, mij klein krijgen, lukte wel door de drie simpele letters die pontificaal op het eerste blad stonden, A L S. Een afkorting van een behoorlijk dodelijke spierziekte, waar ik al een keer op gestuit was bij mijn zoektocht naar informatie (als je denkt last te hebben van een spierziekte, ga dan niet op alfabetische volgorde alle ziektes langs) al eens op gestuit was. De assistent was ondertussen vrolijk begonnen aan zijn verhaal, ik zou niet kunnen zeggen wat hij vertelde, ik dacht alleen nog maar aan die drie letters. Blijkbaar merkte hij dit, want bij de eerste gelegenheid tot vragen stellen vroeg ik waarom die letters op dat blad stonden. Geruststellend meldde hij dat ALS absoluut niet in beeld was, we zaten echter in de tijd die geld voor het ALS-spreekuur.

Om een lang verhaal kort te maken, ook in Utrecht dachten ze aan MMN, waarschijnlijkheid ongeveer 80%. De volgende stap om dat waarschijnlijkheidspercentage hoger te krijgen was simpel, beginnen met de behandeling en kijken hoe mijn lichaam er op reageert. Bij geen of slechte reactie gingen ze wel weer verder kijken, bij een positieve reactie was de diagnose duidelijk. En goed nieuws, de opvolgende week kon ik meteen worden opgenomen. Waar men al die verhalen over wachtlijsten vandaan haalt is mij een raadsel, ik wordt sneller geholpen dan dat ik mijn omgeving kan bijpraten.

En nu lig ik dus hier, in het UMC Utrecht, goed verzorgd door heel aardige mensen (en leuke zustertjes die niet anders dan kunnen lachen om die rare vent die met een ongeneeslijke ziekte de ene grap/zinspeling na de andere uit de mouw tovert).

Advertenties

Written by Tim Vergeer

01/05/2010 bij 17:22

Geplaatst in Gezondheid

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: