Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Waarom mijn carrière als model maar een kwartiertje duurde.

leave a comment »

Laat ik beginnen met op te merken dat ik er niet rouwig over zou zijn als de titel van deze blogpost achteraf gezien helemaal waar blijkt te zijn, ik heb geen enkele ambitie om als op welke manier dan ook als model door te leven te gaan, daarvoor ken ik de beperkingen die mijn uiterlijk heeft veel te goed. Dat gezegd hebbende vind ik het wel leuk om in ieder geval voor een kwartiertje ergens model voor te hebben gestaan. Of beter gezegd, gelegen.

Laat ik het verhaal bij het begin beginnen. Vandaag was weer zo’n dag dat ik mij in het ziekenhuis mocht melden voor een verse dosis immunoglobuline, nog steeds het enige wapen tegen de oprukkende spierzwakte die mijn lijf teistert. Het was net zo’n behandelingsdag als alle voorgaande, met misschien als enige bijzonderheid dat het eigenlijk allemaal best vlotjes ging, het infuus zat er in 5 minuten (en in 1 keer) in, het toedienen van het medicijn ging ook vlotjes en de pomp heeft maar 1 keer geklaagd over “gecumuleerde lucht”. Ik weet nog steeds niet wat nu het verschil is tussen “gecumuleerde lucht” en “luchtbelalarm”, de overeenkomst in dat in beide gevallen de pomp weigert verder te pompen zolang er niet door verpleging naar gekeken is.

De enige variatie vandaag was dat zo rond half 1 een verpleegster mijn kamer binnen kwam lopen en begon te vertellen over de verpleegopleiding van het ziekenhuis en dat vandaag op de verpleegafdeling waar ik mij bevond foto’s gemaakt werden om gebruikt te worden in lesmateriaal. Ik had al zo’n vermoeden dat er iets dergelijks speelde, want mensen die in dagelijkse kloffie over een verpleegafdeling lopen vallen op, zeker als eentje een Lowepro rugzak op heeft en met een digitale spiegelreflex met reportageflitser zeult. Maar ik had er niet op gerekend dat ze mij zouden vragen om even model te zijn. Wat ze dus wel deden. Ze hadden namelijk nog een ‘jonge man’ nodig. Nou heb ik me al een paar weken niet geschoren dus aan de hand van mijn baard was mijn mannelijkheid snel bepaald en jong, tsja, op een verpleegafdeling voor neurologie ben je al snel jong, met mijn 30 jaar haal ik de gemiddelde leeftijd aardig naar beneden.

Nu gaat zo’n ziekenhuisbezoek op een gegeven moment vervelen en daarvan hebben medepatiënten en verplegend personeel doorgaans de dupe worden, dus een activiteit die de sleur zou doorbreken greep ik met beide handen aan, ik had er wel zin in. En daarbij, mocht het volledig mislukken, dan zouden ze het heus niet afdrukken, ik neem aan dat ze zelf wel een kwaliteitscontrole hanteren. Dus ik had niks te verliezen. Er was alleen een probleempje, ik zag er nogal ‘blakend en gezond’ uit, niet bepaald het stereotype ziekenhuispatiënt. Of ik even in bed wilde gaan liggen, dan kwam het wat overtuigender over dan in een relaxfauteuil met een iPad op mijn schoot.

Geen probleem, ik speel het spelletje wel mee. Nou heb ik altijd wel iets acteerderigs in mij gehad, een van de redenen waarom ik bij cursussen graag meedoe met rollenspellen, dus op de vraag of ik een zielige patiënt kon spelen gaf ik bevestigend antwoord. Als behandeling verpleegster hadden ze het leukste verpleegstertje dat op de afdeling rondliep geronseld, jong, blond, beetje skinny maar met een huge nerdbril en gevlochten haar. Het geheel begon steeds minder te voelen als een opoffering. Ergens vond ik het wel jammer dat ik dus in bed lag met een dekbed tot aan mijn oksels, waardoor het opschrift op mijn t-shirt niet te zien was, jammer temeer daar ik mijn “WTF?”-shirt aan had.

Achteraf gezien is het een geluk dat ik als hobby fotografie heb en in het verleden wel eens wat met modelfotografie heb gedaan, ik had dus wel enig idee wat een fotograaf verwacht van een model. Combineer dat met het spelen van een patiënt, wat ik soms ook echt ben (gelukkig heel soms) en als resultaat krijg je dan een Tim die wanhopig en met een blik vol zorgen naar een plafond ligt te staren. Wat NIET helpt is als de fotograaf daar dan grappen over gaat maken in de trend van “wat kan zo’n systeemplafond deprimerend zijn he”, dan kost het weer moeite om die grijns van mijn gelaat af te schroeven en weer zielig te zijn.

Alles bij elkaar duurde het uiteindelijk maar een kwartiertje, maar ik had tijdens dat kwartiertje zelf de grootste lol en de mensen van het ziekenhuis hebben de foto’s die ze wilde hebben, dus iedereen was tevreden. Nu maar wachten tot de foto’s in mijn e-mail zitten zodat ik ook nog bewijs er van heb.

Advertenties

Written by Tim Vergeer

09/02/2011 bij 19:16

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: