Tim Vergeer's Blog

Simpel, een blog over dat wat Tim bezig houdt

Martin had gelijk (1)

leave a comment »

Zoals de titel al zegt, Martin had gelijk. Sterker nog, Martin heeft nog steeds gelijk, ook al is de man er niet meer om zijn punt te verdedigen. Welke Martin zul je je nu afvragen? Nou, in ieder geval niet Martin Jol, Martin Gaus of Martin Sheen.

Ik heb het over Martin Bril. Ik beken, ik ben fan van mans werk. De manier waarop hij schrijft, bijna lyrisch, het geeft me een gevoel dat ik precies begrijp wat hij probeert duidelijk te maken terwijl ik tegelijk weet dat ik het nooit zo zou kunnen zeggen. Het is zoals Erwin Krol over het weer kan praten, volledig in extase en gelukkig dat ze een podium hebben om te laten weten wat ze ergens van vinden. Dat is genoeg voor ze.

In 2010 is postuum een bundel van het werk van Martin Bril uitgegeven met de titel ‘Rokjesdag’, vernoemd naar die ene dag in het voorjaar dat vrouwen als bij toverslag en zonder daar afspraken over gemaakt te hebben voor het eerst dat voorjaar massaal in een rok of jurk lopen. In een van de verhalen in de bundel, genaamd ‘Gapen’, staat een passage waar ik het volledig eens mee ben. Ik zal het hier aanhalen.

Ik liep op straat en ineens moest ik gapen. Het was een zomerse ochtend, en de jonge moeders kwamen op hun lege bakfietsen terug van de scholen en bewaarplaatsen waar ze hun kroost hadden gestald. De dames zagen er stukken vrolijker uit dan op de heenweg, altijd frappant.
En allemaal droegen ze opwaaiende zomerjurken – zonder loodjes aan de zomen. In een ver verleden waren er speciale loodjes die fietsende dames aan hun rokken konden bevestigen om te voorkomen dat de wind er greep op kreeg. Waarmee maar weer eens is aangetoond dat vroeger heus niet alles beter was – integendeel dus.

Martin heeft hier volledig gelijk. Rokjes en jurkjes dienen te wapperen, het is een van de essentiële doelen van het kledingstuk, zonder het wapperende, het frivole, is  de jurk incompleet, als een paraplu boven je hoofd als het droog is. Het spel van de wind, waarbij omstanders getrakteerd kunnen worden met een glimp op een stukje bloot been, is waarvoor zomerjurkjes gemaakt zijn. De gewichtjes die aan het kledingstuk bevestigd konden worden zijn de laatste jaren gelukkig uit het straatbeeld verdwenen en hangen nu hooguit aan het tafellaken op de tuintafel, ter voorkoming dat de wind daar teveel grip op krijgt.

Marilyn Monroe in The Seven Year Itch (1955)

Marilyn Monroe geeft het goede voorbeeld in The Seven Year Itch (1955)

Tot mijn ontsteltenis kwam ik laatst op de website Bright.nl een artikel tegen over de ‘nieuwste innovatie’, de Dressclip genaamd NoMonro, een speelse verwijzing naar de wereldberoemde prent van Marilyn Monroe boven een luchtrooster. Zoals al blijkt is deze clip absoluut geen innovatie en al helemaal niet nieuw, meer oude wijn in nieuwe zakken. (Wat is trouwens ‘nieuwste innovatie’? Innovatie is toch per definitie iets nieuws?)

Ik besef dat ik met het aanhalen van dit product, net als met het linken naar het artikel vanaf Facebook, vrouwen mogelijk op ideeën breng, wat tegendraads is op het punt dat ik hier probeer te maken. Ik wil vrouwen juist oproepen om niet toe te geven aan deze meest recente dwaling uit de modewereld. Doe het niet, ontneem de zomerjurk haar doel niet, laat iets aan het lot (en de wind) over. Mannen zullen je in stilte dankbaar zijn!

Advertenties

Written by Tim Vergeer

15/05/2011 bij 15:09

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: